login | contact | nieuwsbrief

Volg ons op         

    

Als donateur steunt u de doelstellingen van de Nederlandse Tuinenstichting; het beschermen van waardevol tuinhistorisch erfgoed. De Nederlandse Tuinenstichting heeft uw steun hard nodig om een groene toekomst te kunnen waarborgen.


Blog Monique Wolak: Werken met Bezoekers

De drie weken tuinwerk van het vorige blog zijn inmiddels twee maanden geworden, wat heerlijk is. Het helpt het onderzoek alleen niet voort, maar dat komt wel weer. Wat natuurlijk altijd speelt, maar nu extra opvalt, is de interactie tussen tuinwerk en bezoekers. Sissinghurst is natuurlijk al lang geen privétuin meer en is sinds enkele jaren zelfs iedere dag open. Voor die tijd gaven de twee dagen sluiting gelegenheid om lawaai- en rommelwerk te doen. Nu kan dat niet meer. Tussen half acht en elf is te weinig tijd om hagen te snoeien en gras te maaien, dus dat moet ook plaatsvinden als het publiek er is. Meest gaat dat goed, soms is er een klacht of we dat werk niet voor openingstijd kunnen doen. Na uitleg snapt men gelukkig meestal wel dat het niet anders kan.

 

Soms moeten we een stukje pad afsluiten als er voor bezoekers kans op uitglijden of belemmering van lopen is. Dit alles in het kader van ‘Health and Safety’: een groot goed én ergernis binnen de National Trust en trouwens in heel Groot Brittanië. Als er maar enigszins kans bestaat op gevaar of letsel, dan moet dat voorkomen worden. Dus verschijnen er steeds meer waarschuwingsborden tegen van alles en nog wat. Wij proberen dat op Sissinghurst zo veel mogelijk in te dammen, maar worden van hogerhand op de kans van aanklagen gewezen, dus moeten we wel. Vandaar onze bordjes tegen een bijenvolk dat in de muur (net onder mijn raam helaas!) haar nest maakt en daar dan ook rondzwermt. Hierom wordt meestal de doorgang van de Top Courtyard naar Delos afgesloten om te voorkomen dat iemand gestoken wordt, met een knelpunt in tuinrouting als gevolg.

(Alle foto’s © Monique Wolak)

 

(© Monique Wolak)

 

(© Monique Wolak)

 

(© Monique Wolak)

 

(© Monique Wolak)

 

Als er enigszins kans op vochtig weer bestaat, verschijnen de borden met ‘Paths may be slippery’ en nog meer van dat soort dingen.

Soms is het gras te nat om er op te lopen. Dan worden één of enkele paden in de boomgaard afgesloten of de formele grasvelden binnen de hoven afgezet met touw en ‘pigtails’ (varkensstaartjes). Als er erg veel bezoekers zijn, kunnen de plekken waar paden in gazons eindigen, erg kaal worden. Deze krijgen dan onze ‘hoops’ (hoepel letterlijk vertaalt, maar het is eigenlijk geen hoepel) als afscheiding, zodat de mensen er om heen kunnen lopen en de plekken even een paar dagen gespaard worden.

(© Monique Wolak)

 

(© Monique Wolak)

 

(© Monique Wolak)

 

(© Monique Wolak)

 

Maar helaas … we weten niet goed wat dat nu tegenwoordig is: de ‘hoops’ zijn er al decennia, maar de laatste twee jaar struikelen er steeds meer mensen over. Afgelopen week weer een mevrouw, die – wel erg – ongelukkig viel. We hebben gelukkig een heel goed team van geweldige ‘Duty Managers’ die allervriendelijkst en sussend allerlei problemen oplossen en mensen helpen. Zoals een oudere mevrouw die vorig jaar in de gracht was gevallen met achteruit lopen en maanden later nog overliep van dankbetuigingen. Dit, plus een soortgelijk incident bij een andere National Trust plek, heeft van de winter tot een best wel spannende discussie binnen de organisatie geleid of we nu alle grachten en waterplekken, zoals vijvers en meren, af moesten zetten en om de zoveel meter borden moesten plaatsen om mensen te waarschuwen dat er water was en dus ‘gevaar’. Gelukkig heeft dit nog niet tot nationaal National Trust beleid geleid, en mag iedere plek haar eigen beleid nog voeren.

Naar aanleiding van de mevrouw van afgelopen week hebben Troy en ik het er even over gehad hoe het nu komt dat mensen meer en eerder struikelen dan vroeger en wat we kunnen doen om dat te voorkomen. Het kan zijn dat het drukker is op bepaalde tijden, gecombineerd met het feit dat mensen meer met zichzelf bezig zijn tegenwoordig, misschien minder op anderen letten, minder uitkijken en meer op de planten voor zich gefocust zijn. En misschien heeft onze dichtere en boeiendere plantenweelde er ook wel mee te maken. Er zijn meer planten, meer hogere en nieuwe combinaties. De tuindelen zijn hierdoor minder te overzien. Maar aan de andere kant krijgen we wel voortdurend te horen dat men Sissinghurst nog nooit zo mooi gevonden heeft, dus ook hier heeft elk nadeel z’n voordeel, of liever … andersom.

We hebben nu wel één methode ontwikkeld om mensen in de tuin te duiden op dingen, namelijk leien beschreven met krijt. Helaas vinden we het er wel veel worden.

(© Monique Wolak)

 

(© Monique Wolak)

 

Jammer is ook dat een deel van de bezoekers minder respect voor de planten lijkt te hebben in de laatste jaren. Een bordje met de vraag om het gras te respecteren dat net gezaaid is, wordt standaard genegeerd. Om een roos te ruiken, vertrappen ze rustig alle planten die ervoor staan, hoeken van paden worden afgesneden, waardoor de plantjes daar verdwijnen, en men gaat gewoon op een keermuurtje zitten (terwijl er een bank en gras naast is, waar men rustig kan zitten) waardoor alle planten voor dat muurtje op de dag dat ze geplant waren al totaal geplet werden. Als oplossing voor dit laatste is dan helaas weer voor een bordje gekozen. De hoeken lijken wat beter gerespecteerd te worden door een hogere plant op die hoek te zetten en een ‘hoepel’ beschermt nu op sommige plekken een borderdeel. Dit alles lijkt te werken. Alleen zouden we de bezoekers het liefst gewoon zonder bordjes en dergelijke van de tuin willen laten genieten.

(© Monique Wolak)

 

(© Monique Wolak)

 

(© Monique Wolak)

 

(© Monique Wolak)

 

(© Monique Wolak)

 

(© Monique Wolak)

 

Nog even een paar zomerse tuinfoto’s voor u om te genieten … ….

(© Monique Wolak)

 

(© Monique Wolak)

 

(© Monique Wolak)

 

(© Monique Wolak)

 

(© Monique Wolak)

 

(© Monique Wolak)

 

(© Monique Wolak)

(© Monique Wolak)

 

(Alle foto’s © Monique Wolak)

 

Dat laatste doen wij zeker en ik hoop dat ook u de zomertuinsfeer een beetje meekrijgt door middel van de foto’s. Vanaf de tweede week van juli ga ik echter enkele weken van het Lake District genieten, waar ik met mijn zoon tot ons grote genoegen voor de zesde keer de ‘pikes’ en de ‘fells’ ga bewandelen, zwemmen in de meren en lekker lezen. Eind juli weer aan het werk, maar als u dan nog geen blog ziet weet u waar het door komt. Ik wens u ook een hele fijne zomervakantie. Tot augustus!

 

Een hartelijke Sissinghurst groet van

Monique

 


meer afleveringen van het blog van Monique over Sissinghurst vindt je hier

Monique Wolak is tuin-en landschapsarchitect en groen erfgoed onderzoeker en als zodanig werkzaam bij de National Trust op Sissinghurst Castle Garden. Dit combineert ze met haar eigen bureau in Nederland, waar ze onder andere werkt aan onderzoeksopdrachten, tuinadvies geeft en lezingen houdt. U kunt contact met haar opnemen via monique.wolak@nationaltrust.org.uk, mail@moniquewolak.org, haar website www.moniquewolak.org of 06 19880998.