login | contact | nieuwsbrief

Volg ons op         

    

Als donateur steunt u de doelstellingen van de Nederlandse Tuinenstichting; het beschermen van waardevol tuinhistorisch erfgoed. De Nederlandse Tuinenstichting heeft uw steun hard nodig om een groene toekomst te kunnen waarborgen.


Blog Monique Wolak: Het verhaal van Sissinghurst’s Witte Uil

De uil wordt allerlei symboliek toegedicht. Voor kerst is de bewaarder van heilige kennis wel toepasselijk. Maar ook is hij een symbool voor verandering, heel geëigend met het nieuwe jaar in aantocht. Én hij symboliseert natuurlijke rijkdom, iets wat Sissinghurst in overvloed heeft met haar tuinen, bossen, landerijen, meren, dieren en vogels. Een van die vogels was de Witte Uil van Sissinghurst.

Vita had al heel lang een voorliefde voor witte dieren. Ze hield witte duiven (symbool voor de heilige geest trouwens) die nestelden in de grote schuur en witte zwanen op het meer. Maar haar witte uil was wel iets zeer speciaals. Waar hij vandaan kwam weet niemand, maar hij vond zijn thuis op Sissinghurst en ging niet meer weg. ’s Avonds vloog hij over de tuin en toonde al zijn imponerende witte pracht tegen de donkere sterrenhemel.

Hij is vereeuwigd toen hij zich eens overdag vertoonde.

(© Adam Nicolson. De witte uil gefotografeerd in april 1935 onder de toren van Sissinghurst)

 

Er is zelfs een boek over hem gemaakt. Een heel leuk kinderboek, geschreven als een sprookje en prachtig geïllustreerd. De tekeningen laten daadwerkelijk de echte tuin zien, maar er is ook kwistig gebruik gemaakt van artistieke vrijheid door allerlei plekken in de tuin te husselen en elementen van verschillende plaatsen te combineren in één plaatje. Het gaat over twee zusjes en een broertje die op Sissinghurst logeren, en over de aardige ‘caretaker’ Copper (in werkeliikheid was hij gedurende vele decennia onder andere chauffeur). Hij nam hen mee naar de schapen, ging met hen naar de ezel Abdul en liet de schuilplaats van de uil zien. Copper noemde de uil ‘King’. Op een dag lag King gewond in de Witte Tuin, waar de kinderen hem vonden. Ze haalden Copper, die de vleugel spalkte met een seringentakje en King voorzichtig naar zijn plekje onder het dak van de garageschuur bracht. Op een avond hoorden de kinderen ineens een bekend geluid en zagen de uil als vanouds met zijn geheelde vleugel over de tuin heen vliegen en landen op zijn speciale plekje in de witte tuin.

 

(© 1993 Dawn Langley Simmons and S.D. Schindler. De voorkant van het boek over Sisisnghurst’s White Owl)

 

Vita schreef in 1950 een artikel over haar plannen voor een witte tuin. Een tuin met een kleur die voor haar iets magisch had en die ze nu eindelijk zou realiseren en een artikel waarin ze ook haar uil een rol toedichtte.

“… For my own part, I am trying to make a grey, green, and white garden. This is an experiment which I ardently hope may be successful, though I doubt it. One’s best ideas seldom play up in practice to one’s expectations, especially in gardening, where everything looks so well on paper and in the catalogues, but fails lamentably in fulfilment after you have tucked your plants into the soil. Still, one hopes.

My grey, green, and white garden will have the advantage of a high yew hedge behind it, a wall along one side, and a path of old brick along the fourth side. It is, in fact, nothing more than a fairly large bed, which has now been divided into halves by a short path of grey flagstones terminating in a rough wooden seat. When you sit on this seat, you will be turning your backs to the yew hedge, and from there I hope you will survey a low sea of grey clumps of foliage, pierced here and there with tall white flowers. I visualize the large trumpets of dozens of Regale lilies, grown three years ago and Artemisia and cotton-lavender, with grey and white edging plants such as Dianthus ‘Mrs. Sinkins’ and the silvery mats of Stachys Lanata, more familiar and so much nicer under its English name of Rabbits’ Ears or Saviour’s Flannel. There will be white pansies, and white peonies, and white irises with their grey leaves . . . at least I hope there will be all these things. I don’t want to boast in advance about my grey, green, and white garden. It may be a terrible failure. I wanted only to suggest that such experiments are worth trying, and that you can adapt them to your own taste and your own opportunities.

All the same, I cannot help hoping that the great ghostly barn-owl will sweep silently across a pale garden, next summer, in the twilight – the pale garden that I am now planting, under the first flakes of snow.”

 

(© 1993 Dawn Langley Simmons and S.D. Schindler)

 

(© 1993 Dawn Langley Simmons and S.D. Schindler)

 

En met deze uitgesproken hoop dat de witte uil in de schemer over een witte tuin zal vliegen die aangelegd wordt als de eerste sneeuwvlokken vallen, eindigt het verhaal van Sissinghurst’s Witte Uil. Een symbolisch dier met een kleur die op zijn beurt het symbool is van ongereptheid en hoop. De ongereptheid van een nieuw jaar dat in aantocht is en de hoop dat dat een jaar van weerzien en (tuin)geluk mag zijn.

Ik wens u alle liefde toe … …. and a Merry Christmas!

Monique

 

meer afleveringen van het blog van Monique over Sissinghurst vindt je hier

Monique Wolak is tuin-en landschapsarchitect en groen erfgoed onderzoeker en als zodanig werkzaam bij de National Trust op Sissinghurst Castle Garden. Dit combineert ze met haar eigen bureau in Nederland, waar ze onder andere werkt aan onderzoeksopdrachten, tuinadvies geeft en lezingen houdt. U kunt contact met haar opnemen via monique.wolak@nationaltrust.org.uk, mail@moniquewolak.org, haar website www.moniquewolak.org of 06 19880998.